Terug naar:  Kranten  Knipsels  Hoofdmenu

 

Theo Eerens

 


     

 

_______________________________________________________________________________________________
 

Algemeen Dagblad Groene Hart van zaterdag 6 oktober 2007:

Herinneringen ophalen aan de Martha-Stichting

Door PETER VAN EIJK

ALPHEN - Het is nu een park met statige gebouwen.

In één van die gebouwen zijn dure appartementen gekomen, verderop zetelt Parkexpressie met het bijbehorende theater. In de vroegere keuken is restaurant Alfred’s Diner gevestigd.

     Theo Eerens met zijn huidige vriendin Gosia en hond Sisco in park Rijnstroom. Foto JACQUES ZORGMAN

Het park Rijnstroom was tot in de jaren zeventig de residentie van de Martha Stichting, oorspronkelijk een tehuis voor ’onverzorgde kinderen’. Er waren jaren dat het tehuis meer dan duizend kinderen huisvestte, voor het merendeel afkomstig uit arme, vaak verscheurde gezinnen. Half Nederland breide in de jaren dertig sokken voor de Martha Stichting. En koningin-moeder Emma kwam hoogstpersoonlijk in 1930 het naar haar vernoemde meisjeshuis openen.

Niet iedere voormalige bewoner denkt er met plezier aan terug, vooral vanwege het soms strenge bewind. ,,Ik heb pas nog met een vrouw gesproken die vertelde dat ze voor straf geslagen werden en met koud water overgoten,’’ zegt oud-bewoner Theo Eerens. Zelf heeft hij het er niet zo slecht gehad. ,,Het was niet slechter dan thuis. In de jaren dat ik er woonde - van 1967 tot 1972 - was de leiding ook al niet meer zo streng. Die mensen hadden trouwens ook hun orders. En het was natuurlijk een sport om die regels voor jezelf te verruimen.’’

Soms liep dat verkeerd af. ,,We gingen wel eens ’s nachts naar het meisjeshuis. Als we dan een raam open zagen staan, haalden we een trap om naar binnen te klimmen. Eén keer bleek het de kamer van een leidster te zijn. Ja, toen zat ik dus twee dagen in het celletje. Pech,’’ zegt Theo.

Pas nog vond hij een doos met foto’s. Hij besloot ze op internet te zetten. Hij plaatste een oproep in enkele blaadjes en binnen de kortste keren kwamen de reacties binnen. ,,Het beetje ruimte dat ik op mijn website had stond binnen twee weken vol foto’s.’’ Dus heeft Theo maar een geheel nieuwe site geopend (martha-stichting.oelewapper.com). Hierop kunnen oud-bewoners en leiders hun reacties en foto’s kwijt.

Ex-martelaren, zoals de jongens en meisjes zichzelf noemden, kunnen er hun verhalen vertellen en oproepen plaatsen. ,,Er wordt eigenlijk alleen positief gereageerd. Veel mensen hebben de tijd in de Martha Stichting verdrongen, maar vinden het toch leuk er iets over te lezen. Er wordt weer over gesproken. Wat dat betreft, heb ik mijn doel bereikt. Ik ga niet de pedagoog spelen en ik begin geen gespreksgroep. Het gaat me om de herinnering.’’ In de jaren tachtig zijn er twee reünies geweest. ,,Misschien dat het er, met deze site, weer van komt. Wie weet.’’

Zelf komt hij uit een verscheurd gezin in Limburg. ,,Moeder ging er vandoor en ik kon moeilijk opschieten met vaders nieuwe vrouw. Zij kreeg kindjes terwijl ik net aan het puberen was. Ja, dan krijg je problemen.’’

De jongens van de Martha Stichting hadden geen beste naam in Alphen. ,,Niet zo vreemd. Om in de groep te overleven, moesten ze een grote bek hebben, en die hadden ze in het dorp ook. En er werd wel eens wat gepikt. Niet zo vreemd als je zelf geen geld hebt terwijl je leeftijdsgenoten brommer rijden. Maar om te zeggen dat het slechte jongens waren, nee.’’

De jongens waren direct herkenbaar aan hun kleding. ,,Ze zaten allemaal op de lts, dus ze kregen werkkleding en -schoenen. Maar ik zat op de mulo. Mocht ik van de leiding naar de Lijnbaan in Rotterdam om kleding te kopen. Er werd nog niet zo slecht voor je gezorgd.’’ Theo ontmoette in de stichting ook zijn latere, eerste echtgenote. ,,Er ontstonden daar heel wat relaties. Als op het schoolplein je verkering uitging, had je bij het bruggetje al een nieuwe vriendin. Mijn meisje was in 1970 de eerste die de pil kreeg.’’

Theo is altijd in Alphen gebleven. Hij werkte eerst in de bouw en nu installeert hij internet bij mensen thuis. Hij heeft het in Rijnstroom niet slecht gehad. En toch heeft die jeugd zijn sporen nagelaten. ,,Als kind had ik al een knop die ik kon omzetten naar ’geen emoties’. Mijn emoties zijn nooit goed ontwikkeld. Ik kan spijkerhard zijn, en dat is wel eens vervelend in relaties. En wat ik ook heb: ik ben met geen stok de deur uit te krijgen. Omdat ik vroeger nooit een eigen plekje heb gehad.’’

_______________________________________________________________________________________________
 

Terug naar boven